กลับมาอีกครั้งเกือบครึ่งปี

ไวมากมากเลยนะ ชีวิตเราเดินทางมาครึ่งปีแล้ว

ดูเหมือนหลายอย่างในปีนี้กับอะไรที่ตั้งไว้ … จะไปในทิศทางที่ตั้งใจไว้

องค์ประกอบหลักเลยที่ไม่พาไปถึงจุดหมายปลายทางนั้น คงเป็นตัวเราเอง

เรารู้สึกปีนี้ ช่วงครึ่งปีมันช่วงอ่อนแอ มันท้อแท้ มีบางวันที่เครียดมาก

ทั้งๆที่มันธรรมดา แต่แน่นอนนี่แหละชีวิตมนุษย์

เรายังใช้ชีวิตเดิมเดิม ซ้ำและจำเจ จุดหมายปลายทางเลยเป๋ ไปปป

แต่ก็ยังถือว่า โอเคแหละ ยังไงก็จะเดินไปเรื่อยๆ

 

—————– ช่วง 5 เดือน ที่ห่างไกลปลายทาง ———————————

Advertisements

Start up

สวัสดีคุณ wordpress เรากลับมาอีกครั้ง

เราหายไปนานมาก เราไม่ได้ตั้งใจจะหาย นี่เป็นปี 2016

เป็นการเขียนรับปีของเราเลยนะ คือเราชอบที่จะเขียน แต่เราไม่ว่างที่จะเปิดคอม

เราคือเรา เราเพิ่งเริ่มปีใหม่ แบบจริงจังในตอนนี้ ช่วงนี้เรารู้สึกไฟในตัวติดติดดับดับ

แต่วันนี้ที่เรามาเขียนเพราะ เราอยากเขียน 5 5 5

เรามีอะไรที่คิดไว้หลายอย่างที่จะทำในปีนี้ แต่เราจะไม่บอกมันในนี้ เราจะบอกมันลงใน my diary เล่มเล็กที่ชื่อ จริมจันทร์ บรรจงจด number.2 แต่เราจะพยายามมาอัพเดทเทอนะ

เราคิดว่าการเขียน wordpress มันควรมีประโยชน์ ไม่ใช่มาเจ้อมั่วๆ เราเลยหาโอกาสมาเขียนได้ยากไง

ไปดีกว่า แล้วเราจะมาใหม่นะ

———————————————————-

Imagine : John Lennon

Imagine there’s no Heaven

It’s easy if you try

No hell below us

Above us only sky

Imagine all the people

Living for today

Imagine there’s no countries

It isn’t hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion too

Imagine all the people

Living life in peace

You may say that I’m a dreamer

But I’m not the only one

I hope someday you’ll join us

And the world will be as one

Imagine no possessions

I wonder if you can

No need for greed or hunger

A brotherhood of man

Imagine all the people

Sharing all the world

You may say that I’m a dreamer

But I’m not the only one

I hope someday you’ll join us

And the world will live as one

 

2016-01-28_23-49-22

สตอรี้ออฟเรา คือ สตอรี้ออฟเพ้อและเจ้อ

หลังจากที่เราได้เริ่มทำงานประจำ ทำให้เราไม่มีเวลามาเขียนเลย

เอาจริงๆ เรียกว่าอ้างก็ได้ ถ้าคนอยากเขียนจริงๆ ยังไงก็ต้องเจียดเวลามา

แต่มันไม่ว่างจริงหนา อยุ่แต่หน้าคอม กลับมาก็ไม่อยากจะเปิดคอมแล้ว

เพลีย………

มนุษย์เงินเดือนแบบเรา

เราทำงานมา 1 ปีแล้ว ไวมาก ครบปีไปเมื่อ 1 ก.ค.58 เริ่ม 1 ก.ค.57

ไวจริงๆ ในความรู้สึกคือมีประสบการณ์เพิ่มขึ้น แต่ไม่ได้เพิ่มแบบพรุ่งจี๊ดเป็นกราฟฟสูง

คงเพิ่มขึ้ทีละนิดหน่อย ได้เรียนรู้โน้นนี่

แต่เวลาว่างหลังจากทำงาน คืออยากนอนอยู่กับบ้านจริงๆ

เข้าใจโลกของผู้ใหญ่มากขึ้น

เราจะหาเวลาว่างมาเขียนบ่อยๆ นะ <3<3<3

สตอรี้ออฟเรา คือ สตอรี้ออฟเพ้อออ และเจ้อออ

———————————————————————————-

ไ ม่ เ ค ย จ ะ ห่ า ง กั น – S Q W E E Z A N I M A L

แม้วันนี้ไม่มีเธอใกล้ๆ

แต่ก็รู้ว่าใจเรานั้นไม่เคยจะห่างกัน

ใครกี่คนไม่เคยคิดผูกพัน

เพราะใจฉันมีแต่เธอเพียงเท่านี้

ด้วยภาระและทางที่เราต้องเดิน

แต่ว่าฉันไม่เคยเพลิดเพลินคิดมองใคร

อาจจะเผลอก็เพียงแค่สายตา

เพราะหัวใจนั้นรู้ว่ามีเธอในใจเท่านั้น

อยู่ตรงนั้นเธอคิดถึงฉันมากเท่าไร

อยู่ตรงนี้เธอรู้ไว้เลยว่าคิดถึงเธอจนล้นหัวใจ

ได้โปรดเธอจงมั่นใจว่า

ฉันคนนี้รักเพียงแต่เธอ

อยู่ตรงนั้นเธอเองจะเหงาซักเท่าไร

อยู่ตรงนี้ยิ่งเหงาเท่าไรก็ยิ่งรู้ว่าฉันรักเธอ

ต่อให้เนิ่นนานที่เราไม่เจอะเจอ

ทุกนาทีหัวใจเรานั้นไม่เคยจะห่างกัน

คิดถึง… จึงกลับมาเขียน

นานล่ะที่หายไป
ราวๆ เกือบ 3 เดือน มีไปทำงานประจำ
ไปรับปริญญา เติบโตไปตามกาลเวลา
รู้มั้ย ยิ่งโตยิ่งอยากเป็นเด็ก.
ไม่รู้อนาคตจะเป็นไง. ที่ถามเช่นนี้ใช่ว่าไม่เคยวาดอนาคตไว้. มีบ้างภาพอนาคตลางๆในหัว.

แต่สุดท้ายอนาคต ก็คือ อนาคต ยังมาไม่ถึง พร้อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ.

IMG_1059.JPG

วันที่ร่างกายได้รับเซรุ่มเพิ่มภูมิคุ้มกัน

สมัยเด็กๆ จำได้ต้องโดนฉีดวัคซีนป้องกันโรคอะไรต่างๆ
พอโตขึ้นมา การโดนฉีดวัคซีนเหล่านั้น
ไม่ได้หายไป เพียงแค่
เปลี่ยนรูปลักษณ์ จากที่เคยมาในรูปแบบ “หลอดฉีดยา”
กลายมา เป็น ประสบการณ์ต่างๆรอบตัวเราในสังคม
ที่พร้อมจะฉีดให้กับเราเสมอ โดยที่เราไม่ทันตั้งตัว
แต่มันก็คือ

“วัคซีนหรือเซรุ่มที่เสริมภูมิคุ้มกันดีๆนั่นเอง”

 

รูปภาพ